Drewno na stół z żywicy, kilka słów, propozycje i ważne informacje!

Wiąz

Wiąz to gruboziarniste drewno liściaste, które jest umiarkowanie twarde i bardzo wytrzymałe – dobrze odporne na pękanie pod wpływem naprężeń, tak przydatne do przedmiotów takich jak krzesła, gdzie potrzebna jest duża wytrzymałość w małych przekrojach i połączeniach przyciętych blisko końców desek, ale powszechnie stosowany do wszystkich rodzajów mebli ponieważ ma w sobie taki ciepły, domowy blask; łatwo pęka, gdy jest przyprawiony, więc czasami jest przedstawiany z niektórymi z tych podziałów zachowanych jako charakter, które zwykle są wiązane za pomocą kluczy motylkowych itp.

Podczas pracy zmienia kształt – tzn. bardzo się wypacza pod wpływem wilgotnych lub nadmiernie gorących i suchych warunków. Najczęściej używany do normalnych mebli w domu z centralnym ogrzewaniem. Pewne, ale nie nadmierne, ruchy i kurczenie mogą być zauważone, jeśli są używane do gzymsów kominkowych nad gorącymi palnikami.

Nie jest najłatwiejsza do obrabianie, ale łatwo się go tnie tnie, szlifuje i poleruje. Niektóre wiązy z zazębionym słojem będą dość mocno rozdzierać się podczas strugania, więc konieczne są ostre narzędzia i / lub dodatkowe szlifowanie.

Bliższe zdjęcia naszych produktów z połączenia wiązu z żywicą powinny pokazać jak zachowuje się w stole z żywicą.

Niektóre wiązy mają zielone smugi lub pasma, czasem subtelne, a czasem bardzo mocno zaznaczone. Kolor jest różny, ale zawsze bogaty i ciepły. Drzewa martwe, które przez wiele lat znajdują się w tartaku i są długo sezonowane stracą nieco siłę i bogactwo koloru, ale będą bardziej stabilne przy zmianach wilgotności.

Zajmujemy się produkcją stołów z żywicy z wiązem.

Dąb brązowy

Dąb brązowy to dąb naturalnie zabarwiony przez grzyba o nazwie Fistulina hepatica, potocznie nazywanego grzybem befsztykowym ze względu na jego krwistoczerwony kolor. Często dojrzałe drzewa, których gałąź, która odpadła, przyciągają grzyby, a zabarwienie zaczyna się od „rany” i powoli wnika w drzewo, więc na niektórych drzewach może występować mieszanka bieli i brązu, która w końcu przechodzi w jednolity brąz. Dąb brunatny jest rzadko spotykany i jako taki cenny. W niektórych obszarach może być mniej trwałe, twarde i mocne, ale generalnie zachowuje całkiem odpowiednie właściwości wytrzymałościowe jak drewno.

Dąb

Dąb jest najczęściej używanym rodzimym drewnem twardym w Polsce. Głównie z tradycji – był często używany w minionych wiekach z kilku powodów – gęste twarde drewno jest bardzo odporne na wilgoć, co czyni go dobrym materiałem budowlanym, a trudne do wgniecenia drewno oznacza nadaje się do podłóg i wytrzymałych blatów. Jednak głównym powodem zastosowania przed erą wydajnych pił i tartaków była zdolność do rozłupywania, czyli dzielenia na szorstkie deski klinami wzdłuż słojów, a następnie wygładzania na płasko strugami lub toporami do mebli i podłóg. Powstałe drewno szczelinowe zawsze idealnie podążałoby za słojami, odsłaniając srebrzyste promienie rdzeniowe na licu, a zaletą takich desek jest to, że są bardzo stabilne i mają niewielki potencjał kurczenia się i wypaczania. Deski produkowane w dzisiejszych czasach w tartaku z takim samym efektem srebrnych promieni nazywane są „przetarte na ćwiartki”.

Dęby o bardzo dużej średnicy cięte na ćwiartki mogą dać bardzo cienkie, szerokie deski ze stabilnego drewna, ukazujące bogato zabarwioną deskę z atrakcyjną obecnością srebrnych promieni rdzeniowych i często pomarszczonym lub płomienistym wzorem.

Dąb nie jest jednak łatwym do obróbki drewnem, ponieważ szybko tępi narzędzia i jest tak twardy, że trudno go wygładzić. Krawędzie łatwo się rozdrabniają, więc rękawice są wymagane podczas obróbki dębu.

Deski o dowolnej grubości mogą czasami wykazywać niejednolity kolor w rdzeniu, być może jest to efekt uboczny powolnego procesu sezonowania. Nasze deski najczęściej mają min. 2 lata na cal/25mm grubości deski.

Wszystkie formy dębu dobrze się polerują, a ponieważ drewno jest naturalnie gęste i tłuste, pasty nie wsiąkają zbyt mocno, a więc do wypełnienia słojów nie potrzeba wielu warstw. Nie trzeba dodawać, że wykończenie olejne dobrze komponuje się z dębem.

Biel – jaśniejsze części w pobliżu kory – nie jest trwałe ani mocne i bardzo chłonie politurę i plamy. Nadal może być stosowany w rustykalnych projektach z obrzeżami krawędziowymi, ale wymaga o wiele więcej połysku niż znacznie gęstsze drewno twardzieli.

Jesion

Jesion jest drewnem o średniej gęstości, łatwym w obróbce, bardzo stabilnym, tzn. nie wypacza się zbytnio pod wpływem zmian wilgotności. Starsze drzewa zwykle mają ciemne serce, często opisywane jako „jesion oliwkowy”, jeśli ma dwukolorowy kremowo-brązowy pasek podobny do śródziemnomorskiego drewna oliwnego. Łatwo tnie, hebluje, szlifuje i poleruje. Jesion jest odporny na obciążenia udarowe, ponieważ jest sprężysty i giętki, dzięki czemu ma dobrą wytrzymałość na elementy o małych przekrojach, takie jak elementy krzeseł i artykuły sportowe. Początkowo blond, z biegiem lat zmięknie do płowożółtego koloru, a ciemna twardziel w końcu nieco wyblaknie, więc kontrasty z czasem się wyrównają. Na popiół dobrze działają Danish Oil lub Shellac, podobnie jak wosk.

Wisnia

Wiśnia uprawiana w Polsce jest dostępna w stosunkowo małych rozmiarach i rzadko rośnie prosto i prawdziwie, ale ma szeroką gamę ciepłych kolorów i tekstur – czasami widać falowanie.

W trakcie eksploatacji ma średnie odkształcenia, dlatego zaleca się stosowanie desek o stosunkowo wąskich szerokościach.

Wiśnia bardzo dobrze się tnie, hebluje, szlifuje i poleruje. Jest umiarkowanie twarda i dość mocna i znajduje się wysoko w ogólnych tabelach pod względem wszystkich właściwości użytkowych w porównaniu z innymi domowymi gatunkami drewna liściastego, stąd popularność mebli z wiśni wśród stolarzy, tokarzy i rzeźbiarzy.

Ze względu na bogate, ciekawe zabarwienie idealnie się nadaje do produkcji stołów z żywicy epoxydowej.

Jabłoń

Jabłoń rzadko występuje w wystarczająco dużych rozmiarach, aby wyjąć z niego deski, ale gdy jest dostępne, jest to twarde drewno, łatwe do rzeźbienia i polerowania lub użycia do produkcji mebli.

Rdzeń tego drzewa ma zwykle ciemniejszy kolor.

Ze względu na rzadkość dużych desek, stoły z żywicy są rzadkie i unikalne.

Buk

Buk jest dość gęstym, twardym, ciężkim drewnem, które jest odporne na wgniecenia i dobrze się poleruje.

Ma dobre właściwości jako kuchenne deski do krojenia i blaty robocze, ale pod warunkiem bardzo dobrej impregnacji hydrofobowej.

Podczas pracy ma umiarkowanie duży ruch, jednak wypacza się / rozszerza / kurczy się, jeśli zmieni się zawartość wilgoci.

Jednak podczas obróbki nie może przebywać dłuższy czas na przykład w nieogrzewanym, wilgotnym warsztacie.

Stare drzewa często mają bogate, ciepłe pomarańczowe, różowe i czerwone kolory rdzenia.

Brzoza

Brzoza jest bardzo stabilnym drewnem twardym o średniej gęstości, które nie porusza się/rozszerza/kurczy się znacznie pod wpływem zmian wilgotności.

Wiele drzew często wykazuje wysoce ukształtowany płomień i falę oraz pewien stopień koloru w rdzeniu. Brzoza jest trudna do strugania, więc łatwo się rwie. Deski strugane często wykazują dość duże rozdarcia przynajmniej na odwrotnej stronie deski. Wymagane bardzo ostre noże! Lub dużo szlifowania, ale łatwo się szlifuje.

Brzoza pięknie się poleruje na złoty kolor.

Jest użytecznym ogólnym drewnem meblowym, niezależnie od tego, czy są to blaty, czy szafki.

BRZOZA: Podobnie jak buk, brzoza łatwo się odpryskuje, ponieważ szybko gnije na leśnej ściółce.

Ppewne grzyby rozwijają się na martwych lub zwalonych drzewach i po skolonizowaniu drewna poprzez przemieszczanie się komórek drewna od końców lub odłamanych gałęzi, pozostawiają najbardziej atrakcyjny wzór. Proces ten zajmuje od 2 do 3 lat, aby osiągnąć idealny etap cięcia i sezonowania drewna.

Obróbka drewna. Tam, gdzie na desce przylegają do siebie strefy twarde i miękkie, należy zachować ostrożność podczas szlifowania, ponieważ wszelkie miękkie obszary będą najłatwiej zeszlifowane, pozostawiając zagłębienia. Miękkie obszary to najbardziej białe fragmenty na deskach, ale niektóre dobre deski nie zawierają miękkich obszarów, podczas gdy inne będą prawie całkowicie miękkie.

Cedr

Cedr z Libanu to drzewo iglaste sklasyfikowane jako stosunkowo miękkie i lekkie. Łatwo się sezonuje, nie odkształcając się, więc ma niewielki ruch podczas użytkowania – nie poruszy się zbytnio przy niewielkich zmianach zawartości wilgoci w pomieszczeniu.

Jest to pierwszorzędne drewno stolarskie, które łatwo tnie i struga.

Główną cechą CEDRU jest silny, aromatyczny zapach, który w przeszłości odstraszał mole w szafach i komodach.

Może wymagać różnych wykończeń.

Cedr jest naturalnie trwały, więc dobrze wytrzymuje na zewnątrz, zwłaszcza twardziel. Suszone w piecu deski rozszerzyłyby się, gdyby były używane na zewnątrz i nieznacznie się wypaczyły, ale nie powinno to przestać być używane jako meble ogrodowe, jeśli jest to pożądane.

Śliwka

Śliwka to bogato wybarwione drewno owocowe, zwykle nieco gęstsze niż jej częstsza sąsiadka, Wiśnia.

Kolor w znacznym stopniu jest czerwonawy, zewnętrzna część drzewa jest jasnokremowo – brązowa. Drzewo rzadko dorasta do rozmiaru dającego duże, proste deski. Większość pozyskanych desek śliwy zostało wykorzeniona z sadów  w celu posadzenia nowych, silniej owocujących drzew i dlatego często zawierają obszary gnicia i innych degradacji.

Właściwości drewna śliwkowego są doskonałe; jest pięknie łatwy do cięcia, rzeźbienia, szlifowania i polerowania. Wszelkie obszary zgnilizny będą miękkie.

Stoły z żywicy z śliwki zachwycają czerwienią oraz bogactwem kolorów.

Klon

Klon jest generalnie stabilny. Ma niewielki ruch podczas pracy – nie będzie się zbytnio wypaczał, jeśli będzie poddawany zmianom wilgotności. Generalnie łatwo jest ciąć, strugać, dłutować, szlifować i polerować, będąc gładkim, gęstym drewnem twardym. Jest naturalnie bardziej antybakteryjny niż niektóre inne gatunki, dzięki czemu idealnie nadaje się na blaty kuchenne, deski do krojenia itp. Pewne przebarwienia mogą być widoczne, szczególnie jeśli klon to jawor, patrz poniżej.

Oprócz jawora rodzina klonów obejmuje klon polny lub pospolity, klon norweski i wiele klonów amerykańskich lub japońskich posadzonych i uprawianych w Polsce.

Istnieją subtelne różnice między deskami, niektóre są twarde, gęste, ciężkie lub gęste, a inne znacznie mniej. W zależności od tego, gdzie był uprawiany, gęstość może być bardzo zróżnicowana, nawet w obrębie tego samego rodzaju klonu.

Jawor i miękkie klony będą na ogół bielsze lub będą wybarwione na szaro, podczas gdy prawdziwe klony będą generalnie bardziej jasnobrązowe, z nieco bardziej wyraźnym ziarnem i większym prawdopodobieństwem pojawienia się pestek i zadziorów.